Inaczej – na szczęście – stało się w Pietrelcinie. W jej najstarszej części czas jakby zatrzymał się jakieś sto lat temu. Kamienne domy o małych pomieszczeniach, ciasno przylegające do siebie, ciszą i prostotą wskazywały na rzeczywistość daleką od współczesnego, cywilizacyjnego dobrobytu. Wnętrza niektórych domostw subtelnie uchylały swe drzwi i nie bacząc na ciekawskich przybyszów, zadziwiały prostotą wyposażenia, z królującym w każdym z nich piecem bawiącym się złocistymi iskrami palącego się drewna. W niczym nie odbiegało od miejscowych standardów rodzinne domostwo Ojca Pio.

Najbardziej jednak ujął mnie oddalony o kilka kilometrów od Pietrelciny uroczy zakątek o nazwie Piana Romana. Było tu w przeszłości pole, z uprawy którego utrzymywała się rodzina Ojca Pio. Do dziś zachował się dom, a właściwie jedna izba, mieszcząca w sobie mały magazyn podręcznych sprzętów i jedyne łóżko. Latem na Piana Romana przenosiło się życie całej rodziny. W pobliżu domu znajduje się studnia, której wykopanie w tym miejscu zasugerował jeszcze jako dziecko Ojciec Pio. Grazie Forgione, jego tata, posłuchał tej rady, wykopał dziurę... i rzeczywiście natrafił na krystalicznie czystą wodę. I tak oto studnia istnieje do dziś.

Po święceniach kapłańskich Ojciec Pio – ze względu na zły stan zdrowia – przez kilka lat mieszkał w swojej rodzinnej miejscowości. W tym czasie często przebywał na Piana Romana, które stało się dla niego specyficzną pustynią doświadczania obecności Bożej na początku jego kapłańskiej drogi.

Jeszcze za życia Ojca Pio, a dokładnie w 1958 roku, na Piana Romana zbudowana została kaplica, która w swej zakrystii strzeże wyjątkowego skarbu – to pień wiązu. W cieniu tego drzewa, 7 września 1910 roku, Ojciec Pio pierwszy raz otrzymał od swego  Ukrzyżowanego Mistrza dar trudny do przyjęcia – stygmaty. Błagał wtedy gorąco Chrystusa, aby te krwawe ślady zostały ukryte. Modlitwy Ojca Pio zostały na pewien czas wysłuchane. Stygmaty stały się niewidoczne dla ludzkich oczu, ale przynosiły mu wielki ból fizyczny, szczególnie w piątki i w czasie Wielkiego Tygodnia.

Obok kaplicy można zobaczyć dwa kamienie, które Ojciec Pio nazywał fotelikiem. Korzystał z tego „mebla” wówczas, gdy na długie godziny zatapiał się w modlitewnych rozmyślaniach na łonie natury.

Dla pielgrzymów pragnących włączyć się w przeżywanie misterium męki i śmierci Chrystusa w pobliżu kaplicy przygotowano Drogę Krzyżową pod gołym niebem. Na palikach ustawiono malowane na szkle obrazy, przedstawiające sceny z Drogi Krzyżowej w San Giovanni Rotondo, której autorem jest Francesco Messina. I tak, jak w San Giovanni Rotondo, w piątej stacji Ojciec Pio występuje w roli Szymona z Cyreny.

Pielgrzym może łączyć się z Chrystusem nie tylko w cierpieniu na kalwaryjskiej drodze. W pewnej odległości od kaplicy zbudowano nową świątynię w kształcie rotundy, która została konsekrowana 22 października 2000 roku. W jej wnętrzu znajdziemy na ścianach nie stacje drogi światła – czternaście wydarzeń, które miały miejsce bezpośrednio po zmartwychwstaniu Chrystusa. Wyobrażone są na sposób bizantyjski, w postaci ikon. I tak, po kolei, można medytować następujące prawdy naszej wiary:

Pielgrzymka na Piana Romana pomogła mi nie tylko pełniej odczytać życie Ojca Pio w świetle jego cierpienia złączonego ze zbawczą męką Chrystusa, lecz także odświeżyła nadzieję, że każde ludzkie cierpienie kończy się nie tylko ukrzyżowaniem, ale radością zmartwychwstania i świadczenia w nowy, skuteczniejszy sposób, że Chrystus żyje!