Otoczenie nowego kościoła Ojca Pio w San Giovanni Rotondo zostało zaprojektowane w ten sposób, by dzięki wpisaniu się w naturalne ukształtowanie terenu mogło powstać swoiste „Boże środowisko”. Zgodnie z tym zamysłem obniżenie terenu od strony południowej zostało wykorzystane do stworzenia monumentalnej kolumnady, łączącej poziom dolnego kościoła i sal dla pielgrzymów z położonym ok. 16 metrów wyżej przestronnym dziedzińcem kościelnym.

W podcieniu przebiega chodnik, który wznosząc się niewielkimi stopniami przez całą długość kolumnady, prowadzi na górny poziom dziedzińca, gdzie tworzy piękną trasę dla okazjonalnych procesji i miejsce zadumy dla pielgrzymów.

Pomiędzy pierwszymi dziewięcioma kolumnami, nieco wyższymi od pozostałych, zawieszono osiem dzwonów z brązu. Wykonali je mistrzowie ludwisarscy z Agnone, którzy osobiście znali Ojca Pio. Każdy z dzwonów ma inną wysokość dźwięku. I każdy został poświęcony innemu świętemu.

Pierwszy dzwon – o dźwięku C – poświęcono św. Michałowi Archaniołowi; drugi – o dźwięku D – św. Janowi Chrzcicielowi; trzeci – o dźwięku E – św. Ojcu Pio; czwarty – o dźwięku F – św. Weronice Giuliani; piąty – o dźwięku G – św. Franciszkowi z Asyżu; szósty – o dźwięku A – św. Klarze; siódmy – o dźwięku H – św. Antoniemu z Padwy; ósmy – o dźwięku C – św. Wawrzyńcowi z Brindisi (jak zatem widać, w przeważającej większości za patronów poszczególnych dzwonów wybrano świętych franciszkańskich). Obok płaskorzeźby przedstawiającej świętego na każdym dzwonie jako dekorację umieszczono franciszkański herb i zawołanie: Pax et Bonum (Pokój i Dobro).

„Zestrojenie” skali muzycznej ośmiu dzwonów z ich patronami według pomysłu biskupa Crispino Valenziano jest nieprzypadkowe i kryje w sobie bogactwo znaczeń. Na przykład dwie postacie kobiece: św. Weronika Giuliani (dźwięk F) i św. Klara (dźwięk A) są w najbliższej relacji harmonicznej z dominantą (dźwięk G), której w ikonografii odpowiada postać św. Franciszka z Asyżu, mistrza duchowego obu świętych.

Słuchając koncertu ośmiu dzwonów nowego kościoła w San Giovanni Rotondo i zagłębiając się w związane z nimi analogie muzyczno-ikonograficzne, możemy odkrywać i na nowo doświadczać piękna harmonii świętości, jaką komponuje Bóg, działając w życiu poszczególnych osób i całych społeczności.