W nowym kościele św. Ojca Pio w San Giovanni Rotondo miejsce przechowywania Najświętszego Sakramentu i adoracji Jezusa Eucharystycznego znajduje się poza prezbiterium, w osobnym pomieszczeniu, usytuowanym pomiędzy kościołem i zakrystią. To niewielka kaplica adoracji, mogąca pomieścić (w ławkach) około 80 osób. Osobę do niej wchodzącą uderza posunięta do najdalszych granic prostota: nagie ściany, pomalowane na kolor ochry; żadnego wystroju; surowe, najprostsze drewniane ławki; w centrum ogromny, czarny blok skalny z niewielkimi zdobieniami ze srebra, wysoki 3,5 metra.

Wiernym przyzwyczajonym do ciepłych, bogato zdobionych wnętrz polskich kościołów i kaplic, potrzeba zazwyczaj trochę czasu, by ochłonąć z pierwszego wrażenia i móc wejść w modlitwę, odkrywając zarazem, że ta surowość prowadzi do całkowitego skupienia się na tabernakulum i obecności Jezusa ukrytego w tajemnicy Eucharystii.

Tabernakulum, mające postać skalnej kolumny o czworokątnej podstawie i ośmiokątnym zwieńczeniu, wykonane jest z monolitycznego bloku zastygłej lawy wulkanu Etna na Sycylii. Użyty materiał kryje w sobie symboliczne znaczenie: Eucharystia jest owocem ognia miłości Bożego serca, podobnie jak skała tabernakulum pochodzi z ognia wulkanu.

Wewnątrz skalnego bloku umieszczono wykonane ze srebra właściwe tabernakulum. Po zamknięciu ukazuje ono ręcznie wykonany relief przedstawiający znaną figurę Eucharystii – pelikana, który rozrywając dziobem swą pierś, poświęca się, by własną krwią nakarmić pisklęta. To starożytna chrześcijańska symbolika, przedstawiająca Jezusa Chrystusa, który poprzez swą ofiarę krwi na krzyżu zbawia człowieka.

Oryginalny jest sposób otwierania tabernakulum. Drzwi, rozsuwane na boki, chowają się w skalnej kolumnie, ukazując otwarte wnętrze. Równocześnie z bocznych ścian wysuwają się srebrne płyty, nadając kolumnie kształt krzyża. Na tych wysuniętych ramionach znajduje się 12 srebrnych, ręcznie wykonanych reliefów, przedstawiających po sześć – odpowiadających sobie – scen ze Starego i Nowego Testamentu. Są to: Deszcz manny na pustyni – Rozmnożenie chleba, Ofiara Melchizedeka – Ostatnia Wieczerza, Prorok Eliasz karmiony chlebem na pustyni – Droga do Emaus, Abel ofiarujący baranka – Maryja przedstawiająca Jezusa w świątyni, Abraham ofiarujący Izaaka – Ukrzyżowanie Jezusa, Izraelici ofiarujący baranka paschalnego – Zmartwychwstanie Chrystusa. Obrazy te, ukazując głębię tajemnicy Eucharystii, zachęcają jednocześnie do lektury i medytacji Pisma Świętego, które objawia misterium zbawiającej miłości Boga.

Adoracja była bardzo istotnym elementem eucharystycznej pobożności Ojca Pio. Pragnął jej gorąco także, a może szczególnie, wtedy, gdy nie mógł być fizycznie blisko Najświętszego Sakramentu: „Kiedy nie mogę przyjść fizycznie, przenoszę się w duchu przed tabernakulum i tam znajduję upust dla gorących pragnień, i mówię, i modlę się, i obejmuję Umiłowanego mojej duszy bardziej nawet, niż wtedy, gdy mogę przyjąć Go sakramentalnie”. Do jednej ze swoich duchowych córek, Cleonice Morcaldi, powiedział kiedyś: „Znajdziesz mnie przed Jezusem eucharystycznym”.

Dla wielu pielgrzymów kaplica adoracji, choć tak surowa i nowoczesna w swej formie, może być właśnie tym miejscem, gdzie ich serca rozpali żywy ogień Eucharystii, i gdzie przed Jezusem eucharystycznym spotkają również swojego umiłowanego patrona.