Sobór Watykański II bardzo dowartościował miejsce i rolę słowa Bożego w celebracji Mszy Świętej. Wprowadzenie języków narodowych i zwiększenie wyboru czytanych w liturgii fragmentów Pisma Świętego miało szerzej otworzyć przed wiernymi skarbiec Biblii. Zaczęto też mówić o dwóch ołtarzach, nazywając ambonę „ołtarzem słowa” w odróżnieniu od ołtarza Eucharystii.

Niestety jeszcze w wielu kościołach ta równorzędność liturgicznej lektury Pisma i łamania Chleba wciąż pozostaje przysłonięta dysproporcją architektoniczną pomiędzy ogromnym, centralnie umieszczonym ołtarzem i małą, niepozorną, umieszczoną gdzieś z boku amboną.

W takim kontekście nowy kościół Ojca Pio w San Giovanni Rotondo stanowić może wyrazisty i wymowny wzór potraktowania miejsca głoszenia Ewangelii i proklamowania Bożego słowa.

Ambona nowego kościoła to nie tylko pulpit pomagający w czytaniu, ale wręcz cały, specjalnie zaprojektowany fragment przestrzeni prezbiterium – jakby odcinek drogi prowadzącej w stronę zgromadzonych w kościele osób. Idąc w stronę ambony, lektor czy kapłan musi odczuwać coś z tego przejęcia towarzyszącego prorokom – posyłanym, by ogłaszać ludowi Boże słowa.

Zarówno sama ambona, jak i owa prowadząca do niej droga swoim wystrojem, zaprojektowanym przez włoskiego rzeźbiarza Giuliano Vangi, przekazują piękną katechezę o najgłębszej istocie głoszenia Ewangelii Nowego Przymierza; z niezwykłym wyczuciem ukazują także postać św. Ojca Pio w kontekście jego relacji do głoszenia słowa Bożego.

U początku drogi na ambonę, trochę ukryta przed oczami wiernych, znajduje się rzeźba przedstawiająca scenę złożenia w grobie zdjętego z krzyża ciała Jezusa. Umęczone ciało Zbawiciela podtrzymują jego przyjaciele i świadkowie ukrzyżowania: Maria Magdalena i Nikodem. W ich twarzach i postawie widać ogromny ból i cierpienie. Ojciec Pio ukryty jest tutaj w postaci Nikodema, szczególnie w jego twarzy, którą artysta uformował na podobieństwo oblicza Zakonnika z Gargano. To bardzo dziwna twarz. Z jednej strony zdeformowana, jakby wręcz realnie biorąca udział w cierpieniu Tego, którego właśnie zdjęto z krzyża. A z drugiej strony świetlista, patrząca z mocą gdzieś przed siebie – głosząca zwycięstwo Tego, w którego cierpieniu tajemniczo uczestniczy.

Z tego miejsca dalej prowadzi nas już Maria Magdalena. W rzeźbie zdobiącej ambonę widzimy ją w trzech scenach: najpierw podczas spotkania z dwoma aniołami, którzy ogłaszają jej zmartwychwstanie Jezusa, następnie w trakcie radosnego spotkania ze Zmartwychwstałym i wreszcie w momencie, gdy jako pierwsza osoba ogłasza apostołom Piotrowi i Janowi wieść o zmartwychwstaniu Chrystusa.

Taki, na wskroś biblijny, wystrój miejsca głoszenia Ewangelii podkreśla, że najważniejszą prawdą, którą Kościół zobowiązany jest głosić, pozostaje zmartwychwstanie Chrystusa. Jednak, aby było to możliwe, by dokonywało się z mocą i w prawdzie, Kościół sam musi żyć „doświadczeniem” śmierci i zmartwychwstania swego Pana. Na wzór pierwszej głosicielki Ewangelii, „ewangelistki ewangelistów” i „apostołki apostołów” – Marii Magdaleny. Na wzór Nikodema – Ojca Pio, który dzięki prawdziwości życia okazał się jednoznacznym i wyrazistym świadkiem Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego.

Ojciec Pio, wyobrażany przez postać Nikodema, choć z jednej strony całym sobą uczestniczy w cierpieniu Jezusa, jednocześnie spogląda w stronę zgromadzonych w kościele ludzi. To znak jego uczestnictwa i wielkiego zaangażowania w dzieło głoszenia Ewangelii. I choć Święty z Pietrelciny nie był kaznodzieją, to może właśnie dlatego może być przykładem dla tych wszystkich, którzy nigdy nie staną na ambonie – przykładem, że głoszenie światu radości ze zwycięstwa dobra nad złem jest zadaniem każdego ucznia Chrystusa – w miejscu i na drodze, które są mu właściwe.