Byłem tam

Zapraszamy do lektury wspomnień pielgrzymkowych. Znajdziemy wśród nich relacje z wizyt w sanktuarium w San Giovanni Rotondo i Pietrelcinie, rodzinnej miejscowości Ojca Pio. Jako ciekawostkę polecamy niecodzienną opowieść ojca Wiatora Rytla z jego spotkania w 1922 roku z młodym Ojcem Pio. Wspomnienia te, choć doskonale oddają atmosferę panującą w miejscach życia i działalności Ojca Pio, nieco nadwyrężył już upływ czasu. Zachęcamy zatem do nadsyłania własnych relacji z pielgrzymek, które odbyły się wczoraj, dziś lub odbędą się w najbliższym czasie.

Marzyłam o Lazurowym Wybrzeżu

Nigdy nie myślałam o wyjeździe do Włoch. Jeśli już, to marzyłam o Lazurowym Wybrzeżu. Nie wiem, dlaczego – pewnie jest tam bardzo pięknie. Gdy mój brat opowiadał o Rzymie i o miejscach, gdzie żył i pracował Ojciec Pio – wtedy bardzo zapragnęłam tam pojechać.

Ojciec Pio jest moim ulubionym świętym. To jego zawsze proszę o wstawiennictwo: gdy jest mi ciężko, gdy mam jakieś prośby, gdy sobie nie daję rady z problemami życia codziennego. _{czytaj więcej}

Miasto z aurą cudowności

O Ojcu Pio niewiele słyszałam, a do wydawanych publikacji nie przykładałam większej wagi. Chociaż, gdy dowiedziałam się, że jest szansa wyjazdu na wycieczkę do Campomarino, a stamtąd na Półwysep Gargano i do San Giovanni Rotondo, do klasztoru Ojca Pio, to szybko skorzystałam z tej możliwości.

Czekałam na ten wyjazd nie tylko z ciekawością, ale również z potrzebą odwiedzenia grobu Ojca Pio, zwłaszcza że był to październik Roku Jubileuszowego.  _{czytaj więcej}

Dyskretne piękno Piana Romana

Wiosną 2001 roku dane mi było po raz pierwszy w życiu pielgrzymować do miejsc, świadków ziemskiego życia Ojca Pio. Ujrzałam dostojne San Giovanni Rotondo, chlubiące się najdłuższym przebywaniem w nim najsławniejszego kapucyńskiego Zakonnika. Pragnęłam tam odczuć specyficzny klimat tego szczególnego miejsca i wyobraźnią przenieść się do czasów, kiedy obarczeni ciężarami ducha ludzie szli na spotkanie z „mężem Bożym”. _{czytaj więcej}

Z wizytą u lekarza dusz

Foggia. O godzinie 3 i pół zdobyłem miejsce w autobusie. Ciasno, niewygodnie, ale nikt nie narzeka, bo większość jedzie do Ojca Piusa: ofiarowaliśmy niewygody jako pokutę.

Dwie godziny i kwadrans jesteśmy w drodze. Okolicy prawie nie widzę, z nikim nie rozmawiam, czasem tylko który z Ojców Kapucynów powie do mnie słówko po łacinie i na tym koniec. Robię rachunek sumienia, bo przecież jadę do lekarza dusz. _{czytaj więcej}